Benedictus, red onze kerk

Ook al zijn wij slechts sporadische kerkgangers, toch zijn wij vervuld van een diep respect voor het eerbiedwaardig instituut dat door de millenia heen de mensheid heeft behoed voor ongeluk en moreel verval. Meer nog, wij mogen gerust stellen dat onze moeder de heilige kerk actief heeft bijgedragen tot het geluk van velen, niet enkel door het bieden van troost in de moeilijke momenten van het leven, maar ook door het aanmoedigen van zelfbeheersing en discipline. Zoals wij allen weten, ook al wensen we het niet altijd te beseffen, niet in losbandigheid en gulzigheid vinden wij ons geluk, wel in versterving en matigheid.

De priesterklasse diende de blijde boodschap dan ook met mate toe aan de geloofsgemeenschap. Bijbelse wijsheden werden op een symbolische manier geïnterpreteerd door kerkvaders als Augustinus en Thomas Van Aquino. De doorsnee gelovige mocht slechts een sterk vereenvoudigde versie van de waarheden des geloofs vernemen via het missaal en de zondagse preek. Het lezen van de heilige Schrift was voorhouden aan hen die het Latijn machtig waren en een half leven wijdden aan de studie van de retorica, de filosofie en de theologie. Deze werkwijze voorkwam al te letterlijke interpretaties van de bijbelse geschriften, die, zoals we nu weten, de mensheid enkel charismatische ontsporingen en creationistische wetenschap hebben gebracht.

Helaas, de missen in de volkstaal, het massaal verspreiden van de bijbel onder de kerkgemeenschap en de geest van de jaren zestig, heeft het geloof geen deugd gedaan. Wij herinneren ons nog levendig hoe wij, ter voorbereiding van ons vormsel, dagelijks ter vroegmis moesten gaan. Na het aflopen van deze viering, terwijl mijnheer pastoor zich in de sacristie omkleedde in clergyman, moesten wij, de meisjes aan de linkerkant van de kerk, de jongens aan de rechterkant, de tien geboden en de twaalf artikelen van het geloof opzeggen. Daarna werden we ondervraagd over onze kennis van de Mechelse cathecismus, en als ge uw vragen niet kon opzeggen, dan zwaaide er wat. Helaas, voor de hedendaagse vormeling heeft de vorming door mijnheer pastoor moeten plaatsruimen voor zang en dans onder begeleiding van een cathecesemoeder.

Op zondag keken wij uit naar de traditionele donderpreek. In verkiezingstijd kregen wij te horen dat stemmen voor de socialisten of de Volksunie ons land regelrecht naar de verdoemenis zou leiden. Al waren wij nog bijlange niet stemgerechtigd, toch lieten wij niet na om naar de woorden van de pastoor te verwijzen wanneer onze familieleden, hun kiesplicht gingen uitoefenen. In het zomerseizoen liet de celebrant nooit na om de rijpere parochiejeugd te herinneren aan de gevaren die in het nabije Jazz Bilzen op de loer lagen. Weerom helaas, nu beginnen onze diensten zelf te gelijken op Jazz Bilzen. Waar in onze tijd verfijnde orgelklanken door de kerk galmden, schalt er nu verderfelijke popmuziek door de luidsprekers. De pastoor zelf, zwaait na zijn lezing swingend met het evangelieboek boven zijn altaar en moedigt de gelovigen aan om elkaars hand vast te houden terwijl het Onze Vader heupwiegend wordt gezongen.

Witte sokken roept onze paus Benedictus op om dringend orde op zaken te stellen in zijn kerken en vraagt onze pastoors om zich terug in soutane te hullen. Alleen zo kan onze kerk nog haar gewaardeerde rol spelen en onze traditie veiligstellen.

Een hartverwarmend moment

De betekenis van de maatschappelijke revolutie uit de jaren zestig wordt door menigeen zwaar onderschat. De ideëen van Verlichting en Romantiek, die voorheen een sluimerend bestaan leidden in intellectuele kringen zijn toen definitief doorgebroken bij het grote publiek. Na jaren van onderdrukking door Kerk en Burgerij werden we eindelijk bevrijd van het middeleeuwse bekrompen denken. Huismoeders, voorheen door hun talrijke kroost aan huis gekluisterd, vochten eindelijk mee in de tot dan aan mannen voorbehouden carrierestrijd. Ongehuwd samenwonen of onechte kinderen, voorheen enkel aan artistiekelingen toegestaan, hoefden niet meer verborgen te worden voor de grootouders. En Vlaanderen werd eindelijk bevrijd van pastoors die generaties vormelingen teisterden met vragen uit de Mechelse Cathechismus. Het ideeënrijk van voor de omwenteling van 1968 belandde voorgoed in de vergetelheid en wordt nu vooral geassocieerd met lijfeigenschap en openbare geselingen.

Ook op culinair vlak deed de culturele revolutie haar sloopwerk. De opkomst van de wokgerechten, pastaschotels en de rauwkostsalades verdreven de knusse spruitjeslucht van weleer. Het gezondheidsfundamentalisme, het oprukkend vegetarisme en de moderne opvoedingsmethodes maken dat traditionele gerechten als gebakken lever of rundstong in madeirasaus slechts op walging worden onthaald. Niet alleen kinderen eten niet wat de pot schaft, ook volwassenen die dankbaar moeten zijn om drie maaltijden per dag te mogen nuttigen, vertonen soms een verontrustend gedrag wanneer hen delicatessen uit vervlogen tijden worden voorgeschoteld. Allerlei gesofisticeerde excuses als "dat ziet er wel erg vettig uit", "is dat wel gezond" of "ik mag da nie" worden dan ten gehore gebracht. Zo maakten wij het onlangs nog mee dat een groep van twintig volwassenen het Duitse volk beledigde door een traditioneel godenspijsdessert onaangeroerd naar de keuken terug te sturen, onder het voorwendsel dat het er wel erg chemisch uitzag. Wij vroegen ons af of het multicultureel gestemde gezelschap een portie gesuikerde sprinkhanen in Laos op het zelfde onthaal zou trakteren.

Maar er is hoop. Onlangs waren we bij een onzer favoriete handelaren in fijne vleeswaren getuige van een hartverwarmend moment. Een grootmoeder had, ongetwijfeld zonder medeweten van haar dochter, haar kleindochter meegenomen bij de vleesinkopen. De slagerin bood het kleine meisje een snoepje aan in de vorm van een plakje boterhamworst. Alle bezoekers van de beenhouwerij hielden hun adem in: zou ze het eten of niet. Het meisje, dat aan haar bleke tint te zien van vegetarische komaf leek, had zulk een lekkernij nooit gezien. De oma porde haar aan. "Proef maar kindje, 't is lekker hoor." Waarop het kleine wicht, het stuk boterhamworst met zichtbaar genoegen verorberde.

Witte sokken roept zijn lezers op om het culinaire conservatisme te verspreiden onder de jeugd. Wij verheugen ons intussen in de populariteit die sausage and mash cafés in Engeland momenteel kennen, en hopen dat die rage zo snel mogelijk het Kanaal mag overwaaien.

Dicht de digitale kloof

Het begrip digitale kloof verwijst naar de maatschappelijke ongelijkheid tussen de nieuwgeletterden die thuis over een PC met internetverbinding beschikken en de sukkelaars die dit privilege moeten ontberen. Deze oudgeletterden moeten genoegen nemen met bedrukt papier en brievenpost voor het laven van hun kennis- en communicatiebehoeften. Het schrale cultureel leven van de digibeet blijft beperkt tot boekwerken van Plato, Kafka, Garcia Marquez of Spinoza of de CD's van verouderde meesters als Bach of James Last. Tot het rijke culturele aanbod van weblogs, wikipedia of YouTube hebben de slachtoffers van de digitale uitsluiting geen toegang.

Het vooruitzicht op een steeds toenemende digitale ongelijkheid, noopt overheden en verkopers van computermateriaal tot actie. Campagnes worden gelanceerd, steunpunten opgericht, digitale weken en congressen georganiseerd om de kloof zo snel mogelijk te dichten. Geen enkele kansengroep mag ontsnappen aan digitale actieplannen: van de wieg tot het graf, van de bewaarschool tot het ouderlingengesticht, van de kerk tot de moskee, overal wordt gewerkt aan de verhoging van de pc penetratie. Om het in de woorden van deze nieuwe volksverheffers te zeggen:

Kunnen lezen en schrijven is niet genoeg. Een nieuwe (digitale) alfabetisering dringt zich op. Voor sommigen is dit een kleine stap, maar niet iedereen krijgt de kans om zich mee op de informatiesnelweg te begeven. Nieuwe geletterdheidprojecten willen werk maken van e-inclusie zodat niemand van de digitale informatiemaatschappij wordt uitgesloten.

Witte sokken wenst zijn ongenoegen te uiten over deze gang van zaken. Immers, is het de taak van onze geliefde bestuurders om het minder vermogend deel van onze bevolking tot overconsumptie aan te zetten? Verwachten onze arbeiderspartijen dat de leefloner zich in de schuld steekt bij een bank waarvoor zij zelf een meldpunt hebben opgericht? Moet de laaggeletterde het beetje dat hij van zijn minimunloon kan sparen, naar de computerwinkel dragen, in plaats van dit te reserveren voor zijn brugpensioen? Heeft onze sympathieke pensioenminister al overwogen hoe hij de kosten van de vergrijzing gaat opvangen?

De redactie van Witte sokken wenst ook zijn bezorgdheid uit te drukken over het milieu. Waar moet al die electriciteit vandaan komen als iedereen zijn belastingsbrief aan de computer invult? En met welke energie worden de batterijen van de hoogstgesofisticeerde handcomputers en SMSdienstenmachines opgeladen? Willen wij niet, het gedachtengoed van de heer Gore indachtig, dat er minder kwistig wordt omgesprongen met onze fossiele brandstoffen? Hoe kunnen onze regeerders dan nog onze kernenergie afschaffen?

Witte sokken roept de overheden en de digikansen vzw's dringend op om de digitale kloof te dichten, maar dan van de andere kant: door het computergebruik te ontmoedigen en door de toegang tot de superieure digitale media voor te behouden aan een beperkte groep van wijzen en priesters. Onze lezers roepen wij op om hun computer buiten te gooien en zich voortaan te voet naar het loket van bank of overheidsdienst te begeven. Het kan uw gezondheid enkel ten goede komen.

Vervroegd pensioen

Eén van de hangijzers die de laatste jaren de gemoederen in onze maatschappij plegen te verhitten is de vergrijzing van onze samenleving. Media, academici en overheid voorspellen de meest verschrikkelijke doemscenario's. Horden bejaarden zullen, na een leven van hard labeur, onze stadscentra overspoelen om daar vechtend over straat te rollen voor de inhoud van een vuilnisbak.

Om deze sombere toekomstvisie te bezweren, zullen onze overheden de gepaste maatregelen nemen. Zoals de opiniemakers ons langs diverse kanalen hebben laten weten, is het generatiepact de eerste bescheiden stap in een reeks van harde maar noodzakelijke beschikkingen voor het veiligstellen van de welvaart op rijpere leeftijd. Gedaan zal het zijn met onze welverdiende rust op vijftig jaar, na vijfentwintig jaar zwoegen voor ons loon. Nee, ons lijden dient gerekt tot een loopbaan van minstens veertig jaar. De werknemer die verwacht voor zijn zeventigste van zijn pensioen te kunnen genieten, lijdt aan een ernstige vorm van zelfbedrog.

Witte sokken wenst echter niet bij de pakken te blijven zitten en heeft daarom een alternatief, maar niet minder afdoend voorstel ter oplossing van dit nijpend probleem. Het wondermiddel om ons toch vervroegd uit het arbeidsleven te laten terugtreden heet consuminderen. Deze welluidende term staat voor spaarzaam leven en werd uitgevonden door onze noorderburen, die, zoals algemeen geweten, reeds een eeuwenlange expertise op dat vlak kunnen voorleggen.

Zeker in een samenleving die de grootste welvaart ooit gekend heeft voorgebracht, kan het spaarzame leven ons helpen onze pensioendroom te verwezenlijken. Immers, veel van de welvaart die ons nu te beurt valt, is van het luxueuze type en kunnen wij ons zonder pijn in het hart ontzeggen. Hebben wij nu echt een badkamer nodig van het welness type, met twee pompbakken, dubbele regendouche en bubbelbad? Onze voorouders waren al gelukkig met stromend water. Moeten wij echt onze zuurverdiende overvloed besteden aan overbodigheden als een GSM of een eigen auto? Kunt gij niet gewoon met uw fiets naar een telefooncel gaan? Wilt gij echt nu al uw pensioen naar de horeca dragen? Onze voorouders waren gelukkig in hun hof met zelfgekweekte groenten, mestten hun eigen varkens vet en legden hun eieren zelf. Gelooft gij nu echt zoveel gelukkiger te worden met uw dagelijkse gesurf op internet? Zeg uw abonnement meteen op en besteed uw tijd aan nuttiger zaken.

Witte sokken raadt zijn lezers met aandrang aan om het mes te zetten in alle overtollige uitgaven. Geniet nog in uw jeugd van uw pensioen en zie hoe uw spilzieke generatiegenoten gedoemd zijn om, op aansporen van de overheid, te zuchten onder het juk van de betaalde arbeid.

Red de beenhouwer

In Brussel loopt de tentoonstelling Uitgebeend op haar laatste benen. Deze tentoonstelling over het leven van de Vlaamse beenhouwer in Brussel loopt nog tot 13 augustus. Toegang is gratis. Haast u met gepaste spoed naar het Archief en Museum van het Vlaams Leven te Brussel.

In de tentoonstelling waant men zich in lang vervlogen tijden. Een videodemonstratie toont hoe men op ambachtelijke wijze gekapt maakt. Instrumenten zoals hakmessen, gutsen, kloofmessen en kronen voor het drogen van salami vullen de vitrines. Het geheel is opgevrolijkt met stemmige foto's van beenhouwers die ons fier hun overvolle koeltogen tonen. Ons bekroop meteen de lust om smoutlepel, pekelspuit en kapblok te hanteren.

Vijftig jaar geleden waren er in Brussel opvallend veel (West-)Vlaamse beenhouwers die de bevolking verwenden met lekkernijen zoals kalfskop, varkenshure, preskop (tête pressée in het west-vlaams), paté omringd met vet, bloempanch en andere fijne bereidingen. Helaas zijn hun sierlijke etalages geleidelijk aan uit de Brussels straatbeeld verdwenen.

Ook in de rest van het land is het voortbestaan van dit nobele ambacht bedreigd. Er zijn nauwelijks jongeren die deze edele stiel willen beoefenen. Te zwaar, te vroeg opstaan, te koud, te vuil, het stinkt, ... Deze verwende generatie is het niet gewoon om de handen uit de mouwen te steken. Slagerijen die al vier generaties zorgen voor traditie en kwaliteit dreigen verloren te gaan door zachtaardige opvoedingmethodes. Kinderen wordt het hoofd op hol gebracht met medelijden voor de arme diertjes en als ze iets niet lusten, moeten ze het niet eten.

Dat was nog eens wat anders in onze tijd. Vegetariërs bestonden toen niet. Kinderen die geen vlees wilden eten omdat ze vies waren van dode koe of omdat ze die donzige konijntjes zo lief vonden, kregen een draai om hun oren en nog een dubbele portie spek erbij. Wanneer de ossentong in madeirasaus op tafel kwam was het feest. Als er een varken werd geslacht in familiekring, kwam de pastoor voor een stukje ham en wat koteletjes. En wat een festijn wanneer de worsten werden gedraaid in vers gekookte varkensdarmen. Niets ging verloren. Ze werd de varkenskop gekookt om lekkere grijze hoofdkaas van te maken en werd het bloed werd vermengd met oud brood om pensen van te koken.

Witte sokken roept zijn lezers op om onze culinaire tradities in stand te houden. Laat de herinnering aan deze fijne vleeswaren, met liefde bereid, niet zomaar verdwijnen in musea. Begin al met de doorzetters die in Brussel dit smakelijke ambacht in ere houden met een bezoekje te vereren. Hun adres vindt u op deze wikisite. Aarzel niet ook om iedere Vlaamse beenhouwer die u kent in Brussel aan het overzicht toe te voegen. Laat de beenhouwerij niet verloren gaan.

Leve België - Vive la Belgique

Witte sokken heeft het genoegen mogen smaken deel te nemen aan het volksfestijn dat in Brussel werd aangericht ter ere van 21 juli, 175 jaar België en 25 jaar federalisme. Wij werden er zo aangegrepen door het België-gevoel dat we meteen willen ijveren voor 200 jaar België erbij en het federalisme overboord willen gooien.

Zeg nu zelf, wat is er nu mooier dan honderduizenden Belgen die eendrachtig genieten van het volksvermaak in de omstreken van het Koninklijk Paleis. De nationale lekkernij (zet uw luidsprekertjes aan als u op de link klikt en ga alvast in de houding staan) waarmee generaties Belgen zijn opgegroeid, werd massaal aan de bevolking bedeeld. Kleuters, die net nog wegens buikpijn moesten passen voor de schotel met verse groenten en de boterhammetjes met kaas, krijgen de eerste aanzet tot overgewicht met frieten, wafels, hotdogs en gratis cha-cha's.

De geur van braadworsten en pensen, in beste Belgische traditie niet-halal, de fanfares die aangevoerd door reuzen het publiek verblijden met overwinningsmarsen, de bejaarden in boerenkiel die een demonstratie geven van ambachtelijk dorsen met de vlegel, het creëert allemaal het gevoel van wij-Belgen-eendrachtig-samen. Elegante dames getooid in deux-piece met de nationale kleuren delen ballonnen uit voor de Belgische Unie - Union Belge. Wie zijn wij om onze kinderen een driekleur van Le Soir te weigeren? Gretig namen wij de stickers aan van La Libre Belgique met het opschrift Belge, et fier de l'être. Hoewel, liever hadden wij onze kinderen getooid met driekleuren met opdruk van De Standaard en stickers met Belg en fier het te zijn van De Morgen, maar omdat onze zoektocht hiernaar vruchteloos beloofde te worden, zagen wij hier van af.

Ja Sire, er zijn nog Belgen. Franstalige en Vlaamse onderdanen vierden samen zoals het in het Belgique de papa hoorde te zijn. Eendrachtig en in de twee nationale talen (25 pct Nederlands en 75 pct Frans, zoals het hoort volgens de werkelijke krachtverhoudingen). De nieuwe Belgen hielden zich gepast afzijdig in hun Molenbeekse buurt. Hier en daar zorgde een Afrikaanse évolué in pak en das voor een exotische tint, maar verder bleef de inmenging beperkt tot het bemannen van de straatvegersploeg en het opvrolijken van de festiviteiten met een Congolese fanfare.

Vrienden van het Vlaams Belang, Witte sokken roept u op zich te bekeren tot het Belgicisme. Neem een abonnement op Le Soir, bestel uw lidkaart van BUB en begeef u naar de salons van B-Plus. Het is de enige manier als u de verschrikkingen van de multiculturele maatschappij wilt bezweren.

Meer jahiliya

Matthias E. Storme, de montere denker die het intellectuele landschap vergast op zijn opbeurende ideeën heeft onze taal opgevrolijkt met het woord jahiliya. Jahiliya betekent onwetendheid of verduistering. Storme duidt daarmee een ideeëngoed aan waarmee men, in deze periode van vooruitgang en vrij denken, niet meer zo openlijk te koop durft te lopen.

In Doorbraak kondigt de hoogleraar het uitsterven van onze beschaving aan. We hebben een tekort aan kinderen en dat komt omdat we leven in een horizontalistische ik-en-de-wereld ideologie. In deze ideologie is er geen plaats meer voor dankbaarheid voor het gekregen leven, voor het geboren zijn uit een man én een vrouw. Deze ziekelijke maatschappij heeft geen respect meer voor autoriteit, ongelijkheid en transcendentie en eist steeds meer rechten op, zelfs het recht op non-discriminatie. Het is verboden om angst te hebben voor seksuele losbandigheid en vreemden. Onze maatschappij is oversekst en door en door slecht. We denken nu enkel aan onze geneugten en onze waarden in stand houden hoort daar niet bij.

Witte sokken laat de goede man niet alleen roepen in de woestijn en roept op tot meer jahiliya. De zestigplussers en de Limburgers onder onze lezers weten nog goed hoe het leven toen was in de tijd van de jahiliya. Herinnert u zich nog hoe uw moeder altijd klaar stond met de vers gesmeerde boterhammetjes wanneer u met de fiets van school kwam? Hoe vaders wil wet was en de meester u ezelsoren opzette als u uw tafels niet kon opzeggen? Men kon nog ongehinderd een groene Michel opsteken op de bus, zonder afkeurende blikken van gezondheidsfreaks. Weet u nog hoe u een blik aan de staart van een kat bond? Of wanneer u voor het eerst met het luchtgeweer op mussen schoot? Ah, en negers, daar spaarden wij zilverpapier voor, voor in de missies. Maar ze bleven tenminste in de Congo. Elke dag gingen we naar de vroegmis en de pastoor sloeg ons met de paraplu als we ons niet voegden. Dat waren nog eens tijden, die jahilyia.

Professor Storme, wanneer u zich soms eenzaam voelt in uw strijd, weet dat u niet alleen bent. De redactie van Witte sokken staat als één man achter u.

Bompa vertelt

De generatie geboren voor 1970 begint stilaan de middelbare leeftijd te naderen. Eén van de eerste verouderingsverschijnselen is het bompa-vertelt-syndroom. Misschien begint u ook hieraan te lijden. Een checklist:

• U wordt nostalgisch over uw armoedige jeugd
• U denkt hip te zijn wanneer u achteloos het prefix "kei" laat opduiken in uw conversatie om te tonen dat u mee bent
  
• U gruwt van house, hiphop, dance, dub, new beat en andere technologisch ondersteunde muziek (nu ja) genres, maar fleurt op als u nog een naar een keineig megaoptreden van Clouseau mag
  
• U stelt bij uw collega's uit de achterbankgeneratie een onstellend gebrek aan inzet en respect voor de oudere collega vast
  

Wanneer u zich herkent in het hierboven geschetste profiel, besef dat u onomkeerbaar tot de vorige generatie behoort. Een eerste stap in het verwerkingsproces is het verspreiden van heroische verhalen over uw generatie. Mocht het u aan inspiratie ontbreken, heeft Witte sokken voor u een standaardtekst van het web geplukt. Gebruik de Ctrl-c en de Ctrl-v toetsencombinaties van uw computerklavier en plak de tekst in een mail geadresseerd naar minstens 10 lotgenoten. Duizenden oude knarren hebben uw voorbeeld al gevolgd.

Pré 1970-ers: lekker doorlezen en lachen!
Na 1970 geboren: Tja, ik zou dit niet lezen ...
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij als geborenen in de 60-er jaren (of daarvoor) nog leven? Volgens de theorien anno 2005 zouden we toch al lang dood moeten zijn?
Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
Bovenaan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden. Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekpotjes konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.
Poorten en deuren gingen gewoon dicht, en als je met je vingers er tussenzat waren ze weg.
Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je. Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.
Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.
Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums of Kingkorn nog net zo vers als in de winkel.
Kleur en smaakstoffen moeten toen ook al hebben bestaan, want zo rood, groen of geel als die limonade toen was, zie je ze nu echt niet meer.
Een kauwgom legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in je mond.
Op school hadden ze maar een maat bank met zo'n heerlijk gevaarlijke klep er aan.
Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein.
Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
We gingen 's morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist waar we waren in de tussentijd en we hadden geen GSM mee!
Het bos of een park was een plek om te spelen en geen viezemannetjesverzamelplek.
Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.
Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.
We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.
Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisie zenders, videofilms, surround sound, eigen televisie's, computer of internet. Wij hadden vrienden!
De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor de kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast).Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en er werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon 'ongelukken'en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.
Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, en er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan een lieveheersbeestje op je jas spelde.
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.
We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.
Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.
We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur nog naar je zwaaide was je al een watje!
Als je problemen veroorzaakt had, waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.We hebben er mee moeten leren omgaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daar bij risico durven nemen en voor de gevolgen instaan.
Hoor jij ook daar bij?
GEFELICITEERD! WIJ WAREN HELDEN