Huiselijke en burgerlijke wetten
Gij zult de hoeken uws hoofds niet rond afscheren; ook zult gij de hoeken uws baards niet verderven.
Leviticus, 19:27
Wetten voor de priester
Zij zullen op hun hoofd geen kaalheid maken, en zullen den hoek van hun baard niet afscheren, en in hun vlees zullen zij geen sneden snijden.
Leviticus, 21:5
Jarenlang hebben wij ons eenzaam gevoeld in de strijd tegen de moderne opvoedingsmethodes waarbij kinderen niet meer moeten eten wat ze niet lusten. Eten wat de pot schaft is steeds ons motto geweest. 'Iets niet mogen' is een uitdrukking die wij niet kennen en ook niet wensen te kennen. Het eenvoudige feit dat wij dagelijks drie maaltijden tot ons mogen nemen, waarvan één warme, vervult ons met diepe blijdschap.
Helaas delen vele ouders van nu onze gedachtengang niet. Tevergeefs hebben wij kinderen uit familie- en vriendenkring aangemoedigd om hun bord leeg te eten voor ze hun dessert kregen. Met lede ogen moesten wij aanzien dat al te zachtaardige moeders in onze eigen keuken een eitje bakten voor hun kroost omdat we slechts kaas in huis hadden. Als kinderen buikpijn hebben en de groentenschotel om die reden moeten laten passeren, wordt dit nadien uitbundig gecompenseerd met ijsjes en pakken friet. Anders heeft hij ocharme niets gegeten. En heeft u het ook al eens meegemaakt dat een moeder haar zoon naar een frituur begeleide omdat er op het kinderfeestje niets was dat hij lustte?
Maar Witte sokken is verheugd te vernemen dat wij niet meer alleen staan te roepen in de woestijn. Een eminent geleerde heeft zich aan onze zijde geschaard. Lees de steunbetuiging van Theodore Dalrymple aan onze strijd in Opinio.
De betekenis van de maatschappelijke revolutie uit de jaren zestig wordt door menigeen zwaar onderschat. De ideëen van Verlichting en Romantiek, die voorheen een sluimerend bestaan leidden in intellectuele kringen zijn toen definitief doorgebroken bij het grote publiek. Na jaren van onderdrukking door Kerk en Burgerij werden we eindelijk bevrijd van het middeleeuwse bekrompen denken. Huismoeders, voorheen door hun talrijke kroost aan huis gekluisterd, vochten eindelijk mee in de tot dan aan mannen voorbehouden carrierestrijd. Ongehuwd samenwonen of onechte kinderen, voorheen enkel aan artistiekelingen toegestaan, hoefden niet meer verborgen te worden voor de grootouders. En Vlaanderen werd eindelijk bevrijd van pastoors die generaties vormelingen teisterden met vragen uit de Mechelse Cathechismus. Het ideeënrijk van voor de omwenteling van 1968 belandde voorgoed in de vergetelheid en wordt nu vooral geassocieerd met lijfeigenschap en openbare geselingen.
Ook op culinair vlak deed de culturele revolutie haar sloopwerk. De opkomst van de wokgerechten, pastaschotels en de rauwkostsalades verdreven de knusse spruitjeslucht van weleer. Het gezondheidsfundamentalisme, het oprukkend vegetarisme en de moderne opvoedingsmethodes maken dat traditionele gerechten als gebakken lever of rundstong in madeirasaus slechts op walging worden onthaald. Niet alleen kinderen eten niet wat de pot schaft, ook volwassenen die dankbaar moeten zijn om drie maaltijden per dag te mogen nuttigen, vertonen soms een verontrustend gedrag wanneer hen delicatessen uit vervlogen tijden worden voorgeschoteld. Allerlei gesofisticeerde excuses als "dat ziet er wel erg vettig uit", "is dat wel gezond" of "ik mag da nie" worden dan ten gehore gebracht. Zo maakten wij het onlangs nog mee dat een groep van twintig volwassenen het Duitse volk beledigde door een traditioneel godenspijsdessert onaangeroerd naar de keuken terug te sturen, onder het voorwendsel dat het er wel erg chemisch uitzag. Wij vroegen ons af of het multicultureel gestemde gezelschap een portie gesuikerde sprinkhanen in Laos op het zelfde onthaal zou trakteren.
Maar er is hoop. Onlangs waren we bij een onzer favoriete handelaren in fijne vleeswaren getuige van een hartverwarmend moment. Een grootmoeder had, ongetwijfeld zonder medeweten van haar dochter, haar kleindochter meegenomen bij de vleesinkopen. De slagerin bood het kleine meisje een snoepje aan in de vorm van een plakje boterhamworst. Alle bezoekers van de beenhouwerij hielden hun adem in: zou ze het eten of niet. Het meisje, dat aan haar bleke tint te zien van vegetarische komaf leek, had zulk een lekkernij nooit gezien. De oma porde haar aan. "Proef maar kindje, 't is lekker hoor." Waarop het kleine wicht, het stuk boterhamworst met zichtbaar genoegen verorberde.
Witte sokken roept zijn lezers op om het culinaire conservatisme te verspreiden onder de jeugd. Wij verheugen ons intussen in de populariteit die sausage and mash cafés in Engeland momenteel kennen, en hopen dat die rage zo snel mogelijk het Kanaal mag overwaaien.
Deze middag hadden wij het genoegen om in familiekring op TMF de rechtstreekse uitzending van de 0110 concerten voor verdraagzaamheid te mogen bijwonen. De Vlaamse muziekwereld zou vandaag samenkomen om de brave burger te waarschuwen voor de gevaren van extreem rechts.
Helaas, niet één noot muziek hebben we mogen horen. In plaats daarvan stond een man van middelbare leeftijd in bouwvakkerstijl, ontbloot bovenlijf, flesje Jupiler in de hand, met een stem die dringend scholing behoeft, wanhopig naar Mia te vragen. Op het Brussels podium schreeuwde een zestiger, met veelzeggende wallen onder zijn kleine oogjes, met zijn schorre doorrookte stem luidkeels putain, putain. Dit woord wensen we onvertaald te laten. Witte sokken is een beschaafde blog.
Het geheel werd aan elkaar gepraat door presentatrices die mekaar beconcurreerden op het vlak van het aantal piercings. Piercings, die zoals blijkt uit de vlijmscherpe maatschappelijke analyses van Dr. Dalrymple, eerder passen in de gevangeniskeuken, dan op een vooraanstaand medium als TMF.
Als deze zogenaamde muziekwereld de enigen zijn die kunnen oproepen tot verdraagzaamheid, kunnen we niet anders dan samen met professor Kinneging vaststellen dat deze maatschappij in een diepe morele crisis zit. We zouden zelfs hopen dat extreem rechts aan de macht komt om de goede zeden en de goede smaak te herstellen.
Daarom roept Witte sokken de muziekwereld met aandrang op om de de organisatie van de concerten tegen onverdraagzaamheid op zich nemen. Want, waar was nu het Collegium Vocale? En het Bl!ndmankwartet? De diepe tonen van de pianoforte van Jos Van Immerseel hebben we niet mogen aanhoren. Zijn niet de grote namen uit de muziek de beste garantie tegen onverdraagzaamheid. Gebruikte Beethoven niet al de tekst Ode an die Freude met de beroemde strofe 'Alle Menschen werden Brüder'?
Onlangs maakte de spreekbuis van de Vlaamse Jeugdraad in het radio 1 programma Lopende Zaken voor gans Vlaanderen bekend dat een rijbewijs een basisrecht is voor de jeugd.
Wij willen ons volgaarne aansluiten bij dit standpunt. Zonder rijbewijs is onze jeugd verstoken van een sociaal leven en is zij voor eeuwig gekluisterd aan de ouderlijke woonst. U wil toch ook niet dat jongeren zich voor hun mobiliteitsbehoeften noodgedwongen moeten wenden tot minderwaardige vervoersmiddelen als bus of trein, om van de fiets maar te zwijgen. Inderdaad, het basisrecht op een rijbewijs misstaat niet tussen de andere basisrechten uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Wat zijn recht op onderwijs, huisvesting, voeding en geneeskundige zorgen nog waard zonder rijbewijs? Ook in basisrechten moeten er prioriteiten zijn.
Witte sokken roept zijn jonge lezers op om massaal in de pen te kruipen en brieven te sturen naar de Hoge Commissaris van de Mensenrechten. Het recht op rijbewijs moet onverwijld in de Universele Verklaring. Op die manier blijft het recht op rijbewijs geen louter Vlaamse aangelegenheid, maar kunnen onze medejongeren uit Somalië, Bangladesh en Burkina Faso meedoen met het opwarmen van de aardbol. U wil toch niet dat iemand zou durven denken dat de Vlaamse jeugd alleen maar met zichzelf begaan is.
In De Standaard van vandaag stond er een klein artikeltje over de fysieke conditie van president George W. Bush. Op CNN vindt u nog wat meer details. Enkele cijfers:
Witte sokken heeft het genoegen mogen smaken deel te nemen aan het volksfestijn dat in Brussel werd aangericht ter ere van 21 juli, 175 jaar België en 25 jaar federalisme. Wij werden er zo aangegrepen door het België-gevoel dat we meteen willen ijveren voor 200 jaar België erbij en het federalisme overboord willen gooien.
Zeg nu zelf, wat is er nu mooier dan honderduizenden Belgen die eendrachtig genieten van het volksvermaak in de omstreken van het Koninklijk Paleis. De nationale lekkernij (zet uw luidsprekertjes aan als u op de link klikt en ga alvast in de houding staan) waarmee generaties Belgen zijn opgegroeid, werd massaal aan de bevolking bedeeld. Kleuters, die net nog wegens buikpijn moesten passen voor de schotel met verse groenten en de boterhammetjes met kaas, krijgen de eerste aanzet tot overgewicht met frieten, wafels, hotdogs en gratis cha-cha's.
De geur van braadworsten en pensen, in beste Belgische traditie niet-halal, de fanfares die aangevoerd door reuzen het publiek verblijden met overwinningsmarsen, de bejaarden in boerenkiel die een demonstratie geven van ambachtelijk dorsen met de vlegel, het creëert allemaal het gevoel van wij-Belgen-eendrachtig-samen. Elegante dames getooid in deux-piece met de nationale kleuren delen ballonnen uit voor de Belgische Unie - Union Belge. Wie zijn wij om onze kinderen een driekleur van Le Soir te weigeren? Gretig namen wij de stickers aan van La Libre Belgique met het opschrift Belge, et fier de l'être. Hoewel, liever hadden wij onze kinderen getooid met driekleuren met opdruk van De Standaard en stickers met Belg en fier het te zijn van De Morgen, maar omdat onze zoektocht hiernaar vruchteloos beloofde te worden, zagen wij hier van af.
Ja Sire, er zijn nog Belgen. Franstalige en Vlaamse onderdanen vierden samen zoals het in het Belgique de papa hoorde te zijn. Eendrachtig en in de twee nationale talen (25 pct Nederlands en 75 pct Frans, zoals het hoort volgens de werkelijke krachtverhoudingen). De nieuwe Belgen hielden zich gepast afzijdig in hun Molenbeekse buurt. Hier en daar zorgde een Afrikaanse évolué in pak en das voor een exotische tint, maar verder bleef de inmenging beperkt tot het bemannen van de straatvegersploeg en het opvrolijken van de festiviteiten met een Congolese fanfare.
Vrienden van het Vlaams Belang, Witte sokken roept u op zich te bekeren tot het Belgicisme. Neem een abonnement op Le Soir, bestel uw lidkaart van BUB en begeef u naar de salons van B-Plus. Het is de enige manier als u de verschrikkingen van de multiculturele maatschappij wilt bezweren.
U vindt van zichzelf dat u gezond eet. U begint de dag met een stevig ontbijt van muesli met sojamelk. Gewone melk doet u huiveren. Een koe is toch maar een vies beest, en wie weet welke chemicaliën er allemaal aan zijn te pas gekomen bij het industriële verwerkingsproces. 's Middag trakteert u zich op een slaatje van luzernekiemen en rode biet. Rode biet is immers een bron van vitamine C en kan zelfs kanker genezen. Uw avondmaal is een festijn van zilvervliesrijst, tofu-seitanbrochette en een salade van sojascheuten en vers zeewier.
U leeft bewust en eet bewust. Met uw ingevallen wangen, bleke teint, doffe ogen en verschrompelde figuur voelt u zich puur en rein. Eigenlijk voelt u zich superieur aan het plebs dat wel eens durft aan te schuiven aan de frituur of zich laat verleiden door een warme wafel op een koude winterdag. Uw vrienden hebben u niet meer te eten gevraagd sinds u uw eigen linzensalade mee had in een tupperwaredoosje. De zondagse kip bij uw ouders slaat u af. Wie wil zichzelf verontreinigen in tijden van dioxineplofkippen?
Als u zich aangesproken voelt door bovenstaande beschrijving, dan kunt u wel eens lijden aan het nieuwste snufje onder de eetstoornissen: orthorexia. De dwangmatige neiging tot gezond eten, of eerder, tot het eten van wat men zelf beschouwt als gezonde voeding. Gezond is het helaas niet. Er zijn zelfs mensen aan doodgegaan.
Moest u de symptomen bij uzelf herkennen, weet dat het nog niet te laat is. Wijzig meteen uw dieet. Begin met boterhammen met reuzel en bruine suiker of americain met friet. Bent u multicultureel ingesteld? Ga eens op culinaire verkenning bij uw allochtone buren en laat u verleiden door een mitraillette in de Marokkaanse snackbar. Het is nog halal ook. Bent u meer Europees ingesteld, probeer eens een gastronomische reis naar Engeland en laat u verwennen door een overdaad aan cholestorol.
Als bovenstaande raadgevingen u doen walgen, dan zit u met een probleem. U heeft dan een meer krachtdadige therapie nodig. Maak meteen een afspraak met deze dame.
Voor de Nederlandse conservatieven wordt bij de verkiezingen van 2007 een grote doorbraak verwacht. Alleen hebben ze nog geen programmapunten behalve de strijd tegen de islam, de beperking van de immigratie en de halvering van de ontwikkelingshulp. Ook het Vlaams Belang met haar iets beter uitgewerkte ideologie denkt in die richting. Deze groepen zoeken tegenwoordig hun ideologische inspiratie over de Atlantische Oceaan.
Ironisch dat juist president Bush een hogere migratie toelaat en het ontwikkelingsbudget optrekt. Deze stelling wordt verder uitgelegd in een artikel van de Nederlandse journalist Ralf Bodelier op de site van Liberales: Nederlandse conservatieven kunnen veel leren van Bush
