Benedictus, red onze kerk
Ook al zijn wij slechts sporadische kerkgangers, toch zijn wij vervuld van een diep respect voor het eerbiedwaardig instituut dat door de millenia heen de mensheid heeft behoed voor ongeluk en moreel verval. Meer nog, wij mogen gerust stellen dat onze moeder de heilige kerk actief heeft bijgedragen tot het geluk van velen, niet enkel door het bieden van troost in de moeilijke momenten van het leven, maar ook door het aanmoedigen van zelfbeheersing en discipline. Zoals wij allen weten, ook al wensen we het niet altijd te beseffen, niet in losbandigheid en gulzigheid vinden wij ons geluk, wel in versterving en matigheid.
De priesterklasse diende de blijde boodschap dan ook met mate toe aan de geloofsgemeenschap. Bijbelse wijsheden werden op een symbolische manier geïnterpreteerd door kerkvaders als Augustinus en Thomas Van Aquino. De doorsnee gelovige mocht slechts een sterk vereenvoudigde versie van de waarheden des geloofs vernemen via het missaal en de zondagse preek. Het lezen van de heilige Schrift was voorhouden aan hen die het Latijn machtig waren en een half leven wijdden aan de studie van de retorica, de filosofie en de theologie. Deze werkwijze voorkwam al te letterlijke interpretaties van de bijbelse geschriften, die, zoals we nu weten, de mensheid enkel charismatische ontsporingen en creationistische wetenschap hebben gebracht.
Helaas, de missen in de volkstaal, het massaal verspreiden van de bijbel onder de kerkgemeenschap en de geest van de jaren zestig, heeft het geloof geen deugd gedaan. Wij herinneren ons nog levendig hoe wij, ter voorbereiding van ons vormsel, dagelijks ter vroegmis moesten gaan. Na het aflopen van deze viering, terwijl mijnheer pastoor zich in de sacristie omkleedde in clergyman, moesten wij, de meisjes aan de linkerkant van de kerk, de jongens aan de rechterkant, de tien geboden en de twaalf artikelen van het geloof opzeggen. Daarna werden we ondervraagd over onze kennis van de Mechelse cathecismus, en als ge uw vragen niet kon opzeggen, dan zwaaide er wat. Helaas, voor de hedendaagse vormeling heeft de vorming door mijnheer pastoor moeten plaatsruimen voor zang en dans onder begeleiding van een cathecesemoeder.
Op zondag keken wij uit naar de traditionele donderpreek. In verkiezingstijd kregen wij te horen dat stemmen voor de socialisten of de Volksunie ons land regelrecht naar de verdoemenis zou leiden. Al waren wij nog bijlange niet stemgerechtigd, toch lieten wij niet na om naar de woorden van de pastoor te verwijzen wanneer onze familieleden, hun kiesplicht gingen uitoefenen. In het zomerseizoen liet de celebrant nooit na om de rijpere parochiejeugd te herinneren aan de gevaren die in het nabije Jazz Bilzen op de loer lagen. Weerom helaas, nu beginnen onze diensten zelf te gelijken op Jazz Bilzen. Waar in onze tijd verfijnde orgelklanken door de kerk galmden, schalt er nu verderfelijke popmuziek door de luidsprekers. De pastoor zelf, zwaait na zijn lezing swingend met het evangelieboek boven zijn altaar en moedigt de gelovigen aan om elkaars hand vast te houden terwijl het Onze Vader heupwiegend wordt gezongen.
Witte sokken roept onze paus Benedictus op om dringend orde op zaken te stellen in zijn kerken en vraagt onze pastoors om zich terug in soutane te hullen. Alleen zo kan onze kerk nog haar gewaardeerde rol spelen en onze traditie veiligstellen.
